سناریوی حمله LLMNR Poisoning & SMB Relay
نویسنده: ابوالفضل · دسته: RedTeam · تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۸/۲۷
مقدمه و سناریو
یکی از رایجترین و در عین حال خطرناکترین مسیرهای نفوذ در شبکههای سازمانی مبتنی بر Active Directory، زنجیرهی حملهی LLMNR/NBT-NS Poisoning به همراه SMB Relay است. این حمله بهخاطر سادگی اجرا، نیاز نداشتن به اکسپلویت نرمافزاری خاص، و تکیه بر رفتار پیشفرض و قدیمی ویندوز، همچنان یکی از پرتکرارترین تکنیک های حمله در تستهای نفوذ داخلی (Internal Pentest) و تیمهای Red Team محسوب میشود.
در این مقاله یک سناریوی کامل را شبیهسازی میکنیم: یک دستگاه مهاجم مبتنی بر لینوکس (مثلاً از طریق یک Raspberry Pi که بهصورت پنهانی به یکی از پریزهای شبکه متصل شده) در داخل شبکهی سازمان قرار میگیرد و تلاش میکند بدون داشتن هیچ Credential اولیهای، به یک سیستم هدف ویندوزی دسترسی پیدا کند.
هدف این مقاله فقط نمایش دستورات نیست؛ بلکه میخواهیم چرایی هر مرحله، نحوهی تشخیص آن توسط تیم دفاع (Blue Team)، و مهمتر از همه، راهکارهای عملی جلوگیری از آن را بهصورت کامل پوشش دهیم.
بخش صفر: چرا این حمله اصلاً ممکن است؟
پیش از ورود به جزئیات فنی، باید درک درستی از زیرساخت پروتکلی داشته باشیم.
وقتی یک کلاینت ویندوزی به منبعی در شبکه (مثلاً \\fileserver\share) اشاره میکند، ترتیب Resolution به این شکل است:
ابتدا DNS بررسی میشود.
اگر DNS پاسخ نداد (نام اشتباه تایپ شده، سرور از دسترس خارج، یا نامی که اصلاً در DNS ثبت نشده)، ویندوز بهصورت خودکار به LLMNR (Link-Local Multicast Name Resolution) و در صورت شکست آن، به NBT-NS (NetBIOS Name Service) سقوط میکند (Fallback).
این دو پروتکل، برخلاف DNS، بهصورت Broadcast/Multicast روی کل Segment شبکه فریاد میزنند: «کسی اسم این ماشین رو میشناسه؟»
هر دستگاهی در همان Broadcast Domain میتواند پاسخ بدهد — و هیچ مکانیزم احراز هویتی برای تأیید اینکه پاسخدهنده واقعاً همان ماشین است وجود ندارد.
این یعنی یک مهاجم با ابزار مناسب میتواند به تمام این درخواستها جواب «بله من همونم» بدهد و در نتیجه، کلاینت قربانی اطلاعات احراز هویت NTLM خودش (Hash یا در برخی حالات حتی رفتار Relay-pass) را مستقیماً به سمت مهاجم هدایت میکند.
فاز اول: LLMNR/NBT-NS Poisoning
آمادهسازی ابزارها
# attacker@kali
# نصب Responder
git clone https://github.com/lgandx/Responder.git
cd Responder
pip3 install -r requirements.txt
# نصب Impacket
python3 -m pipx install impacket
تنظیمات حیاتی در Responder.conf
پیش از اجرا، باید چند تنظیم کلیدی در فایل پیکربندی Responder اعمال شود تا هم نویز کمتری تولید شود و هم تداخلی با فاز Relay در مرحلهی بعد پیش نیاید:
تنظیم | مقدار | دلیل |
|---|---|---|
SMB Server | OFF | چون میخواهیم در فاز بعد از ntlmrelayx برای گرفتن Session واقعی استفاده کنیم، نه فقط گرفتن Hash |
HTTP Server | معمولاً ON | برای capture کردن احراز هویت در ترافیک وب داخلی |
LLMNR | ON | هستهی اصلی حمله |
NBT-NS | ON | پوشش fallback بعدی |
اجرای Responder
# attacker@kali
python3 Responder.py -I eth0 #interface_name
از این لحظه، Responder بهصورت پسیو روی اینترفیس شبکه گوش میدهد و منتظر هر درخواست LLMNR/NBT-NS است. به محض اینکه یک کلاینت ویندوزی دچار خطای Name Resolution شود (مثلاً یک کاربر که نام یک Share را اشتباه تایپ کرده، یا یک اسکریپت لاگین قدیمی که به سروری اشاره میکند که دیگر وجود ندارد)، Responder جواب میدهد و فرآیند احراز هویت NTLM کلاینت به سمت مهاجم هدایت میشود.
نکتهی عملیاتی: در محیطهای واقعی، این نوع درخواستهای اشتباه بیشتر از چیزی که فکرش را بکنید رخ میدهد — اسکریپتهای Legacy، نگاشت درایو (Mapped Drive) خراب، یا حتی تایپوی سادهی کاربران، منبع دائمی این ترافیک هستند.
فاز دوم: SMB Relay و دستیابی به Shell
صرفاً داشتن یک Hash کاربر همیشه کافی نیست (بهخصوص اگر رمزعبور قوی باشد و Cracking زمانبر شود). هدف واقعی مهاجم، استفادهی مستقیم از این احراز هویت برای باز کردن یک Session است — بدون اینکه اصلاً نیاز به شکستن رمز باشد. این دقیقاً همانجایی است که SMB Relay وارد میشود.
چرا Relay و نه صرفاً Capture؟
در Relay، مهاجم هش را Crack نمیکند؛ بلکه همان لحظه که کلاینت قربانی تلاش میکند احراز هویت کند، مهاجم این Authentication Handshake را به یک هدف سوم (Target) «پاس» میدهد و از طرف قربانی وانمود میکند خودش است. اگر SMB Signing روی هدف غیرفعال باشد، هدف این Handshake را قبول میکند و یک Session معتبر برای مهاجم باز میشود.
# attacker@kali
sudo python3 ntlmrelayx.py -tf targets.txt -socks -smb2support
-tf targets.txt: فهرست IPهای هدف، برای محدود کردن دامنهی Relay و کاهش نویز شبکه (بسیار مهم برای جلوگیری از شناسایی)-socks: بالا آوردن یک SOCKS Proxy تا بتوانیم از طریق Sessionهای Relay شده عبور کنیم-smb2support: پشتیبانی از نسخههای جدیدتر SMB (اکثر ویندوزهای امروزی)
اجرای فرمان روی سیستم قربانی
بعد از برقراری Relay، یک پورت (پیشفرض 1080) روی ماشین مهاجم باز میشود که SOCKS Proxy روی آن فعال است. حالا با ترکیب proxychains و smbexec میتوان مستقیماً دستور روی هدف اجرا کرد:
proxychains4 smbexec.py USER@TARGET_IP -no-pass
نکتهی مهم اینجاست که -no-pass به این معناست که اصلاً نیازی به داشتن رمز عبور واقعی نیست — خود Session Relay شده، احراز هویت لازم را فراهم کرده است.
نمودار کلی جریان حمله
[embedded content: جریان حمله · ۶ مرحله، یک نقطه تصمیم دفاعی]
اگر SMB Signing روی هدف فعال باشد، مسیر دفاعی اتصال را رد میکند؛ در غیر این صورت، احراز هویت Relay شده و دستور مهاجم روی سیستم هدف اجرا میشود.
راهکارهای دفاعی (Mitigation) — بهصورت کامل
۱. راهکار اصلی: اجباری کردن SMB Signing
مهمترین و مؤثرترین اقدام برای خنثی کردن کل زنجیرهی SMB Relay، فعالسازی اجباری امضای دیجیتال SMB است. بدون این تنظیم، حتی اگر LLMNR را هم غیرفعال کنید، مهاجم همچنان میتواند از روشهای دیگر (مثل DNS Spoofing یا دسترسی به ترافیک شبکه) Handshake معتبر به دست بیاورد و Relay کند.
مسیر اعمال از طریق Group Policy:
Computer Configuration ➔ Windows Settings ➔ Security Settings
➔ Local Policies ➔ Security Options
✅
Microsoft network server: Digitally sign communications (always)✅
Microsoft network client: Digitally sign communications (always)
نکتهی مهم: این تنظیم در Windows Server 2025 بهصورت پیشفرض فعال است، اما در نسخههای قدیمیتر (از جمله اکثر محیطهای سازمانی فعلی) باید بهصورت دستی از طریق GPO اعمال شود. بررسی کنید که این Policy روی تمام Domain Controllerها، File Serverها، و در ایدهآلترین حالت تمام Workstationها اعمال شده باشد.
۲. غیرفعالسازی پروتکلهای قدیمی (LLMNR و NBT-NS)
غیرفعال کردن LLMNR از طریق GPO:
Computer Configuration ➔ Administrative Templates ➔ Network ➔ DNS Client ➔ Turn OFF Multicast Name Resolutionغیرفعال کردن NBT-NS از طریق تنظیمات آداپتور شبکه (
NetBTدر تنظیمات WINS) یا بهصورت متمرکز با اسکریپتهای GPO Startup
این دو مورد ریشهی اصلی حمله را حذف میکنند، چون دیگر هیچ درخواست Broadcast قابل مسمومسازیای وجود ندارد.
۳. مانیتورینگ و شناسایی در Splunk/Elastic/Wazuh
از نظر Detection، چند منبع لاگ کلیدی وجود دارد:
Event ID 4624/4625 (ویندوز): ورودهای موفق یا ناموفق با نوع Logon غیرمعمول (بهخصوص Type 3 از IPهایی که معمولاً به آن سرور وصل نمیشوند)
ترافیک غیرعادی روی پورتهای 137، 138، 5355: مربوط به NBT-NS و LLMNR
الگوهای ترافیک SMB از یک IP واحد به تعداد زیادی مقصد در بازهی زمانی کوتاه (نشانهی کلاسیک ابزارهایی مثل ntlmrelayx)
وجود چند پاسخ LLMNR برای یک درخواست (نشانهی احتمالی Poisoning)
در Splunk/Elastic میتوان Correlation Search یا Detection Rule مشخصی برای همین الگوها نوشت تا هشدار Real-time تولید شود.
۴. استفاده از LAPS (Local Administrator Password Solution)
حتی اگر مهاجم موفق به Relay کردن یک Session مدیریتی محلی شود، با استفاده از LAPS، رمز Admin محلی روی هر دستگاه بهصورت یکتا و رندوم است؛ بنابراین امکان حرکت جانبی (Lateral Movement) با همان Credential بین چندین سیستم از بین میرود.
۵. تفکیک شبکه (Network Segmentation)
محدود کردن دامنهی Broadcast با VLANبندی مناسب باعث میشود حتی اگر یک دستگاه آلوده یا مهاجم در یک بخش از شبکه قرار بگیرد، نتواند به بخشهای حساستر (مثل سرورهای حیاتی یا Domain Controllerها) دسترسی Broadcast داشته باشد.
۶. اصل حداقل دسترسی (Least Privilege) و SMB Signing سمت کلاینت
بسیاری از سازمانها فقط SMB Signing را روی سرورها فعال میکنند و کلاینتها (Workstationها) را فراموش میکنند. چون در این سناریو، Target میتواند هر دستگاهی در شبکه باشد (نه فقط سرورها)، این تنظیم باید روی تمام دستگاهها اعمال شود.
جمعبندی
زنجیرهی LLMNR Poisoning + SMB Relay نمونهی کلاسیکی از این موضوع است که چطور رفتارهای پیشفرض و «قدیمی» یک سیستمعامل، حتی بدون وجود هیچ آسیبپذیری نرمافزاری (CVE)، میتوانند مسیر کاملی برای نفوذ باز کنند. خبر خوب این است که دفاع در برابر این حمله نسبتاً ساده و مشخص است: غیرفعالسازی پروتکلهای Legacy، اجباری کردن SMB Signing، و مانیتورینگ مستمر — سه ستون اصلی هستند که با پیادهسازی درست آنها، این بردار حمله عملاً بیاثر میشود.